haring

Alle haringsoorten hebben dezelfde drie belangrijke kenmerken: de kieuwdeksels zijn glad, zonder radiale strepen; de buikvin begint - van opzij gezien - achter het begin van de rugvin en de kielschubben van de buik zijn enigszins dakpanvormig en kantig, zonder stekels.  Het hele lichaam is duidelijk geschubd.  De schubben laten gemakkelijk los en zijn bij deze soort vis zeer geschikt om de leeftijd aan de hand van de jaarringen vast te stellen.  Vers gevangen haring is bijzonder mooi van kleur.   Geelgroene en blauwzwarte kleurcellen verlenen aan de rug een donkere, blauwgroene kleur met fijne purperen glans.  De flanken glanzen zilver en hebben een duidelijke paarlemoerglans.  De buik is wit.  De kleuren verliezen kort na de dood van de vis hun pracht.  In onze wateren kan de haring gemakkelijk verward worden met de sprot (Sprattus sprattus).  Bij deze vis begint de buikvin of vóór, of onmiddellijk onder het begin van de rugvin.  De buik heeft een rij scherpe schubben met kleine stekels, die men vooral bij strijken van achter naar voren duidelijk voelt.  De sprot voelt helemaal wat ruwer aan.  Verdere familieleden zijn o.a. de sardine en de ansjovis; bij deze dieren beperkt de verspreiding zich echter tot de kusten van Portugal en Spanje en de Middellandse - en Zwarte Zee.