gran canaria

Na een naar mijn mening wat langdurige vliegreis, vond ik het weer tijd worden voor wat ontspannen op het eiland Gran Canaria, het park van ons bevond zich in een mooie plaats, namelijk Playa Del Ingles, hier hebben wij vorig jaar ook onze vakantie doorgebracht, maar toen zaten we in een ander park, dit jaar was 'Betancuria,' niet meer veilig toen wij daar waren. We kwamen zo rond 10 uur zondagavond (27-04-03) in ons appartementje aan. Het was er vrij rustig, want het was natuurlijk al vrij laat, de volgende dag zijn we gelijk om proviand gegaan. (lees:Drank) Na een goed gevulde maag, die met brood en hagelslag uit Nederland bestond, zijn mijn vader (Kees) en ik (Thomas) gelijk gaan vissen op het piertje waar we vorig jaar ook veel succes hadden, het was wel een klein stukje lopen, maar het was lekker weer, zo rond de 27 graden. We hadden wat garnaaltjes op de weg naar onze stek gekocht, want we wisten al van vorig jaar dat de visjes er daar dol op waren. Na aankomst op de pier en na nog even een onderlijntje geknoopt te hebben, konden we gelijk ingooien, nou ja inleggen, je hoefde niet verder als 5 meter te vissen. Beet heb je daar elke keer als je ingooit, maar de visjes zijn zo snel en je garnalen zo slap, waar ik mee bedoel dat ze week zijn, dat je niet snel een visje in de bek haakt. Naar weer wat enige tijd wisten we toch wel een aantal visjes op de kant te krijgen, sommige valsgehaakt, maar toch ook een grote hoeveelheid in de bek.

Alhoewel de visjes klein waren, was het plezier groot, het is gewoon zo schitterend om de beetjes te voelen bijten. Ik viste wel met gevlochten lijn, om zo nog een mooier effect te krijgen, misschien komt het daardoor dat je een aantal beten mist, maar de gemiste beten mochten de pret niet drukken.
De volgende dag (Dinsdag) was het tijd voor het zwaardere werk, mijn vooruitzichten gingen naar een vis van boven de 50 kilogrammen. Dit leek mij als leek op big game visserij een mooi visje om mee te beginnen. Aangekomen in de haven bij de boot Bluemarlin 3, met als eigenaar Hans Kruit, afkomstig uit Zoutelande, dus volop Nederlands praten, wat voor mij natuurlijk makkelijk is. Een andere reden om mee te gaan met de Bluemarlin 3, is dat ze zowel alle vis terug zetten. Ze zijn ook aangesloten bij de Billfish Foundation, wat erop neerkomt dat ze geen Billfish van kant mogen brengen. Soms als ze iets dergelijks van een haai hebben of tonijn, in ieder geval, als de vis dood wordt geland, zit er echter niets anders op dan toch meenemen.
Na eerst wat aasvisjes te hebben gevangen net onder de kust van Puerto Rico, zijn we naar volle zee gegaan. Dit was ongeveer 20 minuutjes varen, dus we hadden nog tijd zat om vis te vangen. Als hoofdmoot werden er die dag veel roggen gevangen, de zwaarste van de dag had ik, hij was namelijk 127 kilo (280 pond). Ik heb er zelf eigenlijk nog niet bij stilgestaan maar dat is toch geen slecht visje, het is toch het dubbele van mijn eigen gewicht. Ik kreeg een heel klein beetje en liet hem nog maar rustig ff knabbelen, na een kleine run die nam, begon ik met mijn lange gevecht. En in het begin kreeg ik geen centimeter lijn binnen, hij bleef maar zwemmen, totdat ie op de bodem ging liggen. Toen kreeg ik af en een een klein beetje lijn terug, maar dat was tevergeefs, want hij nam weer een run, en als een vis van 127 kilo een run neemt op 28,6 kilo lijn, doe je er niks tegen, het is alleen maar afwachten. De druk op je vis moet je niet kwijt raken, want dan zal de haak uit z'n bek losgaan. Toen na zo'n 2,5 uur kon ik dan eindelijk mijn rog zien, het was al een fors formaat zoals Hans al gezegd had. Na het landen van de pijlstaartrog (Common Stingray), hebben we hem opgemeten, zodat we met een formule het gewicht uit konden rekenen, na een korte berekening, bleek mij rog maar liefst 280 pond te zijn, wat staat voor zo'n dikke 127 kilo. Met deze formule kan het gewicht 3% schelen, toch liever dit dan het beestje doden. Na mijn vis van mijn leven heb ik niks meer gevangen. In totaal hadden we die dag 10 roggen, een inktvis en een schildpad.
Naar mijn mening geen slechte visdag.

Dit was voor mij een super dag, nog nooit zo'n grote vis gevangen, dit bleek ook wel een vrij groot formaat van deze soort, de grootste pijlstaartrog die ooit gevangen is aan boord van de Bluemarlin 3, woog zo'n 174 kilo, dan is deze toch nog eigenlijk een babytje, maar voor mij was het meer dan genoeg. Een van de dagen uit mijn leven die ik niet snel meer zal vergeten. 

Toen gingen we naar het strand 'Anfy,' waar het fantastisch is om te zwemmen, het is er een afgezet strand, met wit, opgespoten zand. Aangekomen, ging ik gelijk op zoek naar een mooi stekje om te vissen, je zag heel veel kleine visjes zwemmen langs de stenen. Ik vond het wel een goed idee om het daar is te proberen met mijn ingevroren garnaaltjes. En na nog even op het strand gelegen te hebben ben ik het toch maar eens gaan proberen, onderlijntje gepakt, met 2 haakjes nummer 14. Wat naar mijn mening nog te groot was. Als je 2 seconden niet oplette was je aas compleet verdwenen, dat werd dus actief vissen. Na eerst een beetje van alles geprobeerd te hebben, kreeg ik het dan eindelijk onder de knie, en wist het ene visje (namen zijn vrijwel onbekend bij mij) na het andere visje binnen te halen.